Brieven aan Joep

In de zomer van 1989, ik was 14 jaar oud, had ik drie weken verkering met Joep. Ik was zo verliefd dat eten of slapen niet meer lukte en ik liep op school rond met een zelfgetekende tattoo op mijn arm: ‘Joep’.

Maar tijdens de kermis in Mariaheide maakte ik het plotsklaps uit. ‘Het komt gewoon omdat ik niet langer dan 3 weken verkering doe’, legde ik huilend uit op het stoepje voor ons huis. Door mijn tranen heen zag ik zijn fietslichtje in het donker verdwijnen.

We verloren het contact, maar 27 jaar later werden we Facebook vrienden. De tijd had ons ieder een ander leven gegeven: Zo was Joep in zijn geboortedorp in Brabant blijven wonen en ik naar Amsterdam verhuisd. En waar Philip en ik geen kinderen hebben had hij met zijn vrouw een dochter en een zoon gekregen. Tussen de vele voetbal-updates vulde hij zijn FB-tijdlijn ook met sites als ‘Zeg nee tegen een AZC’.

‘Gaat perfect, je mag er niks van zeggen!’ schreef hij als commentaar op een filmpje met stenengooiers uit 2012, waarvan de site claimde dat het een demonstratie uit 2015 was van vluchtelingen in Griekenland. Dit was al het derde filmpje wat hij die week postte.

‘Joep, hou nou ‘ns op!’ reageerde ik venijnig, ‘waarom post je dit?’ Laat op de avond kreeg ik een bericht terug: ‘omdat ik wil dat mijn kinderen veilig zijn, hoe zal het hen vergaan als ik er straks niet meer ben en zij in een land zitten waar andere nationaliteiten het overgenomen hebben?' Daar was ik even stil van, opeens hoorde ik een bezorgde en betrokken vader.

De volgende ochtend mailde ik hem terug: ‘Hoi Joep, sorry dat ik soms een beetje hard van leer tegen je trek.' Ik opperde het idee om samen een keer te gaan praten met vaders aan de andere kant van het verhaal, diegenen die op de vlucht zijn. 'Laten we naar Idomeni gaan', eindigde ik mijn antwoord. Daar zitten momenteel meer dan 10.000 vluchtelingen vast aan de grens, waaronder heel veel ouders met waarschijnlijk dezelfde zorgen als jij.

Helaas had Joep geen vrije dagen meer. 'Dus ik kan nu niet naar Griekenland', mailde hij terug. Daarom ik het idee ontstaan dat ík in plaats van Joep naar Idomeni ga. De verhalen die ik daar hoor en zie ga ik in brieven naar Joep sturen. Zo kan hij ze in zijn vrije uren thuis bekijken.

Natuurlijk heb ik Joep op de hoogte gebracht. Hij zegt dat hij het stoer vind en dat hij benieuwd is naar de verhalen.

In tegenstelling tot de ultra-geheime briefjes van vroeger mag nu iedereen meelezen!

Groeten
Marieke

www.mariekevandervelden.com